Vorige zondag was het de 11de en laatste ronde van de Interclub. Alhoewel het uitwedstrijden waren, speelden onze drie ploegen samen tegen Woluwé (Caissa Woluwé om volledig te zijn in Sint-Pieters-Woluwe). Er stond voor ons niets meer op het spel: de ploeg in 4de divisie was al zeker van behoud, de jeugdploeg in 5de divisie was al zeker van promotie en de volwassenploeg in 5de divisie die was al zeker dat ze volgend seizoen opnieuw in 5de divisie zouden spelen.
Het feit dat Jan me de vrijdag ervoor oproept en er geen twijfel over laat bestaan dat ik 100% zeker zal moeten spelen betekent dat Jan de grootste moeite had om genoeg spelers te hebben om de drie ploegen te vullen. Normaal gezien ben ik namelijk de ultieme reserve en zelfs als hij me vraagt om klaar te zijn om in te springen, vindt hij last-minute wel iemand die kan spelen. Maar deze keer dus niet.
Eén van de jaarlijkse gewoontes die we hebben is om na de laatste wedstrijd met iedereen die deelgenomen heeft aan de Interclub (en die wil meekomen) iets te gaan eten. Jan had een restaurant in de buurt gevonden: nog steeds geen frietjes, daar vertel ik jullie later meer over, maar wel een pizza (of een ander Italiaans gerecht).
Leave a Comment